Kanal Soroush4

 Kanal Eita4

Untitled 22

مقالات رسیده

به اشتراک بگذارید

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان موضوع در ایام شهادت (یا ولادت) امام صادق علیه السلام

از قدیم الایام محافل شیعه از یاد و نام ائمه معصومین علیهم السلام خالی نبوده و در زمینه ها و ابعاد مختلف زندگی آن بزرگواران صحبت می کردند و چه بسا ما متدینین بخاطر حضور در این مجالس (که در مساجد و تکایا و خانه ها تشکیل می شد) و شنیدن یک داستان جالب از امام معصوم، جذب آن مجلس و افراد حاضر در آن می شدیم.

متأسفانه امروزه 2 اتفاق مهم این موقعیت و پایگاه معنوی شیعه را به خطر می اندازد

1-حذف روضه ها و بیان مناقب اهل بیت علیهم السلام از خانه ها

2-اکتفاء به یک عرض تبریک و یا تسلیت در ولادت ها و یا شهادت های ائمه علیهم السلام به بهانه بیان کردن مسائل روز

نکته:

امام جعفر صادق علیه السلام مدت امامتشان 34 سال بوده است که برای امام بخاطر انتقال قدرت از بنی امیه (بنی مروان) به بنی عباس، موقعیتی برای ترویج معارف و احکام و موضاعات فقهی و علوم مختلف به صورت گسترده مهیا گردید (یعنی از طرفی بنی امیه بخاطر مسائل سیاسی و عدم اقبال مردم ضعیف شده بود و انگیزه ای برای جمع آوری و برهم زدن محافل علمی امام وجود نداشت و از طرفی هم چون بنی عباس با تظاهر به طرفداری از خاندان پیامبر صلی الله علیه و آله و خونخواهی آنها وارد عمل شده، نمی توانست در ابتداء کار با فعالیتهای علمی امام برخورد جدّی کند.)

نکته دیگر:

معروف است که شاگردان حضرت چهار هزار نفر بوده اند ولی بعضی مورخین تعداد کسانی را که از حضرت استفاده علمی کرده اند بیش از این دانسته اند.

و در مقابل بعضی دیگر بعید دانسته اند حضرت این تعداد شاگرد داشته باشد.

جواب:

مدت امامت حضرت 34 سال بوده است و شاگردان و طالبان علوم و معارف بصورت متناوب در محافل علمی امام شرکت می کردند چه بسا گروهی از شاگردان مدتی حاضر می شدند و می رفتند و گروهی دیگر جای آنها را پر می کردند و چه بسا افرادی چند روز یا چند ماه حضور پیدا می کردند و افراد دیگری چند سال و...

و اگر به همین صورت محاسبه شود پاسخ این استعار روشن می شود چرا که منظور از حضور این تعداد شاگرد در درس امام حضور مجموعه این تعداد در یک محفل علمی نمی باشد.

داستان:

روش و سیره حضرت از هر لحاظ الگو می باشد بخصوص در شیوه برخورد با مخاطبان و مراجعین مکاتب دیگر در مناظرات علمی.

روزی امام صادق علیه السلام در محلی (چادری) نشسته بودند، زندیقی (ملحد و کافر) وارد شد و تمایل به مناظره علمی از خود نشان داد.

حضرت به یکی از شاگردان خود اجازه داد تا با او مناظره کند و مناظره صورت گرفت و پس از مدتی آن شخص زندیق محکوم شده و محل را ترک کرد سپس شاگرد حضرت خدمت امام رسید و عرض کرد یابن رسول الله آیا مناظره خوب و مورد پسند بود؟ حضرت (به این مضمون) فرمود: بله خوب بود ولی تو حقایقی را که او گاهی به زبان می آورد زیر پای می گذاشتی در حالیکه می بایست آنچه حق است و او از زبان زندیق صادر شود بپذیری و برای آن اجر قائل شوی.

این مطلب و برخورد شایسته امام صادق علیه السلام درسی بزرگ است برای کسانی که در زمینه های مختلف معلوماتی کسب کرده اند تا اجازه ورود شیطان از این راه را به خود ندهند.

عِلم نَبود جز عاشقی                                                                ما بقی تدلیس ابلیس شقی

 

 

 

این مطلب را به اشتراک بگذارید

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TechnoratiSubmit to Twitter

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی

Find us on Facebook
Follow Us